Maciej Stuhr: Moi bohaterowie dojrzewają ze mną

Redakcja
Fot. Wojciech Matusik
Z Maciejem Stuhrem, aktorem teatralnym i filmowym, o starych i nowych rolach oraz o spektaklu "Boska", który wkrótce z jego udziałem zobaczymy w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu rozmawia Henryka Wach-Malicka

Przed panem premiera spektaklu Krzysztofa Warlikowskiego. Dobry moment, by zapytać o role teatralne i filmowe. One różnią się diametralnie. W filmie gra pan zwykle zadziornych, młodych ludzi. Na scenie - mężczyzn mrocznych i zakompleksionych. Jak Joe w "Aniołach w Ameryce" czy Raskolnikow w "Zbrodni i karze". To świadomy wybór, tak "po połowie"?
Od jakiegoś czasu podział, na: tu śmiesznie-tam poważnie, jest już chyba nieaktualny. W każdym razie uważam przy kolejnych ofertach. Aktorstwo to moja praca, mógłbym więc powiedzieć: skoro tak mnie obsadzają, to tak będę grał. Szybko podjąłem jednak próbę sterowania własnym życiem zawodowym. Zrozumiałem, że jeszcze jedna komedia, zwykle podobna do poprzedniej, jeszcze jeden kabaret i zadomowię się w szufladzie.

Przełomem była rola Hipolita w "Przedwiośniu"?
Nie, to jeszcze postać "z pogranicza". Przełomem było zagranie Piotra u Małgosi Szumowskiej, w "33 scenach z życia". A już na pewno rola Łazowskiego w "Mistyfikacji" Jacka Koprowicza. Nigdy przedtem nie miałem okazji tak wykorzystać warsztat, poszukać środków, których rzadko się w filmie używa. To był ten film, który wyzwolił we mnie najwięcej dodatkowej energii. Szkoda, że zszedł z ekranu.

Głównym bohaterem "Mistyfikacji" jest Witkacy. Lubi pan jego utwory?
Literacko bliżej mi do Gombrowicza, Witkacego cenię natomiast jako plastyka. Jego obrazy są niesamowite.

I łatwe do podrobienia. Podobno to najczęściej fałszowany polski malarz.
Do filmu potrzebowaliśmy kilku nieistniejących obrazów mistrza. Studenci ASP dali radę... Płótna wyszły, jak spod ręki samego Witkacego.

Na premierę ekranową czekają "Śluby panieńskie", według Aleksandra Fredry. Podobno to nie będzie grzeczna adaptacja?
Bo Filip Bajon nie jest grzecznym reżyserem. Ma w sobie duszę przekornego dziecka. Rewolucji jednak nie będzie; no, może tylko akcenty poprzesuwane. I miejsca akcji - Bajon powyciągał bohaterów z fredrowskich saloników w plener. Mam nadzieję, że to będzie fajna szansa na powrót współczesnego widza do klasyki.

Wkrótce zobaczymy pana w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu, w spektaklu "Boska!" Teatru Polonia. Gra pan akompaniatora Florens Jenkins, uchodzącej za najgorszą śpiewaczkę świata. Lubi ją pan?
Prywatnie tak. Ale sztuka zbudowana jest tak, że publiczność patrzy na Florens oczyma mojego bohatera. A on najpierw jest lekko ogłupiały, potem bawi się do łez, a w końcu ulega wzruszeniu, widząc, że Florens jest szczerym i życzliwym człowiekiem. Robię wszystko, żeby publiczność właśnie w takiej kolejności dochodziła do sympatii dla Florens.

Wideo

Komentarze

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Dodaj ogłoszenie