Nasza Loteria - pasek na kartach artykułów

Damian Fierla dla DZ: Ludmiła w orszaku świętych, furią wikingów, na ołtarze wyniesionych

Damian Fierla
Święta Ludmiła jest patronką krainy czeskiej i Czech. Uważana jest za opiekunkę nawróconych, wdów oraz problemów z teściami
Święta Ludmiła jest patronką krainy czeskiej i Czech. Uważana jest za opiekunkę nawróconych, wdów oraz problemów z teściami domena publiczna
Sasi zwali ich Ludźmi Popiołów, Celtowie - Ludźmi Wody, Słowianie - Ludźmi Pożogi.

Gdy pod koniec VIII wieku rozpoczynała się epoka wikińskich najazdów, Ludzie Wody dotarli także na szkocką wyspę Iona, niszcząc klasztor świętego Kolumbana. Napady pogan powtarzały się tutaj aż do 806 roku, kiedy to po złożeniu w ofierze Odynowi 68 duchownych w Zatoce Męczenników klasztor przeniesiono do Irlandii. Część mnichów jednak pozostała.
Pod przewodnictwem nowego opata, Blathmaca, nadal strzegła świętych relikwii, nie bacząc na zagrożenia. W roku 825 wikingowie powrócili. Mnichów wymordowano, a Blathmaca, który odmówił wskazania miejsca ukrycia drogocennych szkatuł ze świętymi relikwiami, poćwiartowano żywcem na ołtarzu kościoła. Opat klasztoru w Reichenau pisał, iż: „Przeklęta dzika banda biegła pośród zabudowań, wygrażając straszliwie błogosławionym mężom, a wymordowawszy z wściekłym okrucieństwem resztę wspólnoty, zwróciła się ku świętemu ojcu, by zmusić go do wydania cennych kruszców, wśród których spoczywały kości świętego Kolumbana.”

Gohard

W roku 843, wykorzystując wojnę domową w Państwie Franków, żądni łupów Ludzie Popiołów zaatakowali Bretanię, ujście Loary. Miasto Nantes zdobyto podstępem, a większość jego mieszkańców zostaje zabita podczas mszy w katedrze Świętego Piotra i Pawła. Biskup Nantes, Gohard został ścięty na ołtarzu tuż przed spaleniem kościoła. Relacja naocznego świadka kaźni tak opisuje masakrę mieszkańców: „Wikingowie zabili cały tłum, jaki tam znaleźli, bez względu na wiek i płeć. Okrutnie zabili księdza i biskupa Gohardusa, który zmarł mówiąc „Sursum corda”. Wszyscy pozostali mnisi, bez względu na to, czy byli w kościele, na zewnątrz, czy przy ołtarzu, zostali mieczem wysieczeni. Dzieci wiszące na piersiach zmarłych matek piły raczej krew niż mleko, kamienie kościoła zarumieniły się krwią świętych ludzi, a święty ołtarz ociekał krwią niewinnych, poganie następnie grabili całe miasto, zdobywali wszystkie jego skarby i podpalili kościół. Następnie wzięli wielką liczbę więźniów jako zakładników dla okupu i wrócili na swoje statki.” Pół wieku później biskup Gohard został kanonizowany.

Edmund i Heahmund

Kiedy w roku 869 Wielka Armia Pogan, która pojawiła się w Anglii, aby pomścić śmierć sławnego wodza Ragnara, ruszyła do anglosaskiego królestwa Anglii Wschodniej, jego władca Edmund był zupełnie bezsilny. Schwytany przez synów Ragnara, Ubbe i Ivara Bez Kości, poniósł męczeńską śmierć z rąk okrutnych Duńczyków. Trudno dzisiaj stwierdzić jednoznacznie, w jaki sposób Edmund został zabity. Z upływem lat szczegółów zdarzenia przybywało. Edmund bowiem okrzyknięty został przez kościół świętym, a kolejne relacje, przedstawiające jego męczeńską śmierć, były coraz barwniejsze i zaczęły obfitować w cudowne zdarzenia. Pisano, iż sam spowodował własną śmierć żądaniami stawianymi pogańskim zwycięzcom. Chciał, aby dowódcy pogańskiej armii przyjęli chrzest. Inna wersja mówi, iż Edmund odmówił przyjęcia kultu Odyna i trwał mimo tortur przy chrześcijaństwie. Podobno rozwścieczeni wikingowie zamordowali króla, strzelając do niego z łuków w trakcie suto zakrapianej alkoholem biesiady. Mówi się o dekapitacji zwłok Edmunda i o cudownym odnalezieniu jego głowy z pomocą wielkiego wilka, wysłannika Boga. Kroniki wspominają także o innych cudach, jak chociażby zrośnięciu się głowy Edmunda z tułowiem tuż przed ceremonią pogrzebową. Benedyktyński mnich tak opisywał męczeństwo króla: „Z powodu jego wiary, ponieważ wzywał Chrystusa, aby mu pomógł, poganie wpadli w furię. Następnie rzucali w niego włóczniami, jakby to była zabawa, aż został całkowicie pokryty ich pociskami, jak szczecina jeża. Kiedy bezbożny pirat Ivar zobaczył, że szlachetny król nie odrzuci Chrystusa, lecz stanowczo pozostaje przy Nim, kazał ściąć Edmunda, i poganie tak uczynili. Podczas gdy Edmund wciąż wzywał Chrystusa, poganie powiedli świętego męża na śmierć i jednym uderzeniem odcięli mu głowę, a jego dusza szczęśliwie udała się do Chrystusa.”

Walki Anglosasów z armiami mścicieli Ragnara trwały jeszcze przez wiele lat, a jedna z kolejnych bitew - z 22 marca 871 roku pod Merton - przyniosła kościołowi angielskiemu kolejnego świętego. W bitwie w okrutny sposób stracił życie anglosaski biskup miasta Sherborne o imieniu Heahmund, kolejny, który poniósł śmierć z rąk bezbożnych Duńczyków. Tak to w przeciągu zaledwie dwóch lat król Wschodniej Anglii i biskup niewielkiego miasta zostali męczennikami, symbolami nieustępliwości, obrońcami wiary, honoru i Anglii, ofiarami złożonymi na ołtarzu walki z wysłannikami diabła.

Ludmiła

W pierwszej połowie X wieku Ludzie Pożogi z Północy cieszyli się tak dużym znaczeniem w państwie czeskim, iż o mało co nie doprowadzili do zupełnego jego upadku. Wykorzystując spór pomiędzy wdową po księciu Borzywoju - Ludmiłą a jej synową - Drahomirą, nordyccy wojowie z drużyny książęcej poparli pochodzącą z pogańskiej Stodoranii młodą księżniczkę, skrycie kultywującą pogańskie wierzenia. Nienawidząca swej teściowej Drahomira, doprowadza do wygnania Ludmiły z Pragi, a następnie do jej zamordowania przez wikińskich najemników, noszących imiona Tunna i Gommon. W kraju rozpoczęły się prześladowania duchownych. Ludność powracała do kultu starych bogów. Drużyna zmarłego władcy w imię Thora siała strach i zniszczenie przez prawie cały rok 921. Dopiero interwencja bawarskiego rycerstwa przywróciła nad Wełtawą spokój i chrześcijaństwo. Ludmiła została okrzyknięta męczennicą kościoła, a Drahomira natychmiast zerwała wszelkie związki z pogańskimi buntownikami, w tym z mordercami świętej teściowej, ratując tym samym własne życie i zapewniając sukcesję swoim dzieciom - Wacławowi i Bolesławowi. Mimo iż Wacław wychowywany był początkowo przez Ludmiłę i stał się chrześcijańskim patronem państwa czeskiego, to wpływy duńskich wojów na dworze książęcym pozostawały dość znaczne jeszcze przez lata.

Sasi zwali ich Ludźmi Popiołów, Celtowie - Ludźmi Wody, Słowianie - Ludźmi Pożogi, wszyscy - Wysłannikami Piekieł.

AElfheah

Gdy w roku 1011 wikingowie zdobyli angielskie Canterbury, do niewoli dostał się biskup tego miasta - AElfheah, który w ciągu siedmiomiesięcznej okupacji miasta nawrócił na chrześcijaństwo wielu skandynawskich wojów. Jego działalność nie przysporzyła mu przyjaciół wśród duńskich wodzów, wręcz przeciwnie. Kategoryczny sprzeciw biskupa wobec wypłacenia okupu w wysokości 3 tysięcy funtów srebra w zamian za jego uwolnienie doprowadził pogan do furii. W dniu 19 kwietnia 1012 roku podczas uczty biskup został ukamienowany kośćmi spożywanego wołu. Być może biskup padł ofiarą pijanych wikingów przez przypadek, ponieważ obrzucanie się kośćmi jedzonych zwierząt było jedną z ulubionych zabaw nordyckich wojowników, zwaną hnutukast. Im większe obrażenia odnoszono podczas zabawy, tym większą radość wzbudzało to wśród biesiadników. Biskup być może nie znał zasad gry i nie uczestniczył w niej aktywnie, czyli nie odrzucał kości w stronę napastników, co mogło być uznane za lekceważenie i rozwścieczyć Duńczyków. Kronika Anglosaska, wspomina, iż: „… pojmali biskupa, zaprowadzili go na swój wiec w sobotę oktawy Wielkanocy, a potem obrzucili go tam kośćmi i bydlęcymi głowami; jeden z nich uderzył go w głowę obuchem topora, tak że po ciosie upadł, a jego święta krew rozlała się po ziemi, a jego święta dusza uleciała do Królestwa Bożego.”

Podania głoszą, iż Thorkell próbował ratować biskupa, proponując pijanym towarzyszom broni cały swój udział w zyskach z wyprawy w zamian za życie biskupa. Istnieje również opinia, iż to właśnie Thorkell, ujęty odwagą biskupa, wykradł ciało męczennika i dostarczył je Anglosasom do Londynu. Pewnym jest jedynie fakt, że ciało biskupa w niewyjaśniony sposób znalazło się w Londynie, a Thorkell wraz z najwierniejszymi druhami ze swej drużyny odszedł od armii pogan i zaciągnął się w charakterze najemnika u chrześcijańskich Anglosasów. I jak tu podawać w wątpliwość tę starą prawdę, że wiara czyni cuda…

Nie przeocz

Musisz to wiedzieć

emisja bez ograniczeń wiekowych
Wideo

Węgry w końcu na TAK, Szwecja wstąpi do NATO

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Dołącz do nas na X!

Codziennie informujemy o ciekawostkach i aktualnych wydarzeniach.

Obserwuj nas na X!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Polecane oferty

Materiały promocyjne partnera